PRZEDSZKOLE NR 3
W MIASTECZKU ŚLĄSKIM

Grupa: Smerfy (3-4 latki)   Wychowawca: mgr Anna Krupa

27-30 kwietnia 2020 r.    Tematyka: Dużo już wiem

CZWARTEK

Temat dnia: Dużo wiem o zwierzętach polski

Zwierzęta leśne – prezentacja

https://www.youtube.com/watch?v=FxaS8WkMaXU

Leśne zwierzęta

https://www.youtube.com/watch?v=OPKWIj_ruxg

Ćwiczenia słownikowe Zwierzęta leśne.

Dorosły pokazuje obrazki przedstawiające zwierzęta. Wspólnie z dziećmi je nazywają. Następnie dorosły prosi dzieci, aby nazwały je w liczbie pojedynczej i liczbie mnogiej, np.: jeden lis – dwa lisy.

zwierzeta leśne Small

Ćwiczenia logopedyczne usprawniające język, wargi i żuchwę.

Dorosły demonstruje ćwiczenia, powtarzając je kilkakrotnie i pilnuje dokładne­go ich wykonania przez dzieci.

  • Jedziemy do lasu – język płasko ułożony dzieci przyklejają do podniebienia, naśladując kląskanie koni­ka. Jednocześnie zmieniają ułożenie warg: raz wargi są rozciągnięte, a raz ułożone w dzióbek.
  • Dzięcioł – dzieci, przy szeroko otwartej jamie ustnej, czubkiem języka uderzają o podniebienie, naśla­dując stukanie dzięcioła w drzewo.
  • Droga i dróżka – dzieci szeroko rozkładają język – to szeroka droga, która robi się coraz węższa – wąski język unoszą do góry.
  • Muchomor – dzieci dotykają czubkiem języka do podniebienia – rysują na nim czubkiem języka białe kropki, jakie ma muchomor.
  • Wiewiórka – dzieci czubkiem języka wędrują, przy szeroko otwartych ustach, raz za górne zęby, a raz za dolne.
  • Myszka – dzieci wypychają czubkiem języka raz prawy, a raz lewy policzek, naśladując myszkę, która chowa się w norce.
  • Zapachy lasu – dzieci nabierają powietrze nosem, a wypuszczają ustami, wąchając, jak pięknie pach­nie w lesie.

Prezentowanie prawidłowej artykulacji głoski p.

Dorosły objaśnia i pokazuje prawidłową artykulację głoski p.

Głoska p jest głoską wybuchową. Powstaje przez zaciśnięcie obu warg, a następnie szybkie ich roz­warcie.

Dorosły zwraca uwagę, aby przy wymawianiu głoski p nie wybrzmiewała dodatkowo głoska y. Dzieci po­wtarzają głoskę p, kontrolując w lusterku pracę języka.

Słuchanie wiersza B. Szelągowskiej Dzieci, zwierzęta i leśne echo.

Las, a w lesie Ada z Olkiem

bawią się wesoło.

Wypatrują leśnych zwierząt

ukrytych wokoło.

Tu sarenka, a tam zając

raźno sobie kica.

Jeleń biegnie, swym porożem

dzieciaki zachwyca.

Pa, pa, pa, pa! Ada woła.

Pa, pa, pa, pa! Olek.

Pi, pi, pi, pi! krzyknął chłopiec.

Pi, pi, pi, pi! wolę.

Przysłuchuje się wiewiórka

tej śmiesznej zabawie.

Borsuk też nadstawia uszu,

choć się ukrył w trawie.

Pe, pe, pe, pe! Ada woła.

Pe, pe, pe, pe! Olek.

Pu, pu, pu, pu! krzyknął chłopiec.

Pu, pu, pu, pu! wolę.

Po, po, po, po! któreś z dzieci

głośno zawołało.

Lecz tym razem po, po, po, po

echo powiedziało!

Dorosły prezentuje wiersz po raz pierwszy i omawia go z dziećmi. Następnie powtarza go jeszcze raz, a dzieci przedstawiają ruchem treść wiersza i powtarzają znajdujące się w nim sylaby.

Rozwiązywanie zagadek E. Stadtmüller o zwierzętach.

W czerwonych butach

po łące człapie,

uciekaj, żabko,

bo cię złapie. (bocian)

Wśród śniegów żyje,

ptakiem się nazywa,

fruwać nie umie,

za to świetnie pływa. (pingwin)

Dorosły pyta, które zwierzę możemy spotkać w Polsce na łące i dlaczego?

Słuchanie wiersza J. Brzechwy Lis.

Rudy ojciec, rudy dziadek,

Rudy ogon to mój spadek,

A ja jestem rudy lis.

Ruszaj stąd, bo będę gryzł.

Słuchanie ciekawostek na temat lisa.

Dorosły prezentuje zdjęcie lisa, omawia jego wygląd i cechy charakterystyczne.

Lisy mieszkają w lesie, kopią sobie nory lub jamy. Budowa ich ciała jest podobna do budowy psa. Mają długi ogon, puszyste futro, 4 łapy, a na każdej łapie 4 palce. Charakteryzują się bardzo dobrym słuchem i dobrym węchem. Lisy są mięsożerne. Lubią jeść zające, kuropatwy, a czasem podbierają kury z kurników. Mają szpiczaste uszy, a ich pysk jest w połowie rudy, a w połowie biały.

Skacz jak – zabawa ruchowa

Dorosły wyznacza prostą lub krętą trasę np. od jednej ściany do drugiej, zadaniem dziecka jest pokonać trasę skacząc jak żaba (skaczą za każdym razem opierając ręce na podłodze), a następnie skacząc jak zając (obunóż trzymając w górze ręce zastępujące długie uszy).

Zabawa dydaktyczna Pomagamy wiewiórce.

Rysunek dziupli z zaznaczonymi czterema półkami.

Dzieci wykonują polecenia, wykorzystując materiały przyrodnicze lub wycięte z papieru kółka, bądź klocki, kapsle itp.

Wybierzcie cztery szyszki i ułóżcie je na pierwszej półce od góry.

Na drugiej półce ułóżcie tyle żołędzi, aby było ich mniej niż szyszek.

Na dolnej półce ułóżcie tyle orzechów, ile macie lat.

Zabawa ruchowa Na zielonej łące.

Dorosły recytuje rymowankę coraz szybciej, a dzieci wykonują ruchy: stukają nogą, potrząsają ręką, po­chylają głowę, kucają, obracają się i wykonują upadek kontrolowany, ale mogą też zaproponować dowolny ruch według własnego pomysłu. Za każdym razem powtarzają pierwszy wers, a na słowa: raz, dwa, trzy – trzy razy klaszczą.

Na zielonej łące, raz, dwa, trzy, bawią się zające, raz, dwa, trzy.

Postukują jedną nogą, postukują drugą nogą,

potrząsają jedną ręką, potrząsają drugą ręką,

pochylają lekko głowę, odchylają swoją głowę,

przykucają i powstają, przykucają i powstają,

obracają się zające, upadają i odpoczywają

te zające, co na łące tak bawiły się.

Ciekawostki na temat zająca

Zająca spotkać można głównie na polach i łąkach. Uszy zająca są dłuższe od jego głowy. Jego futro ma kolor szarobrązowy, a zimą staje się jaśniejsze. Nogi zająca nazywa się skokami, są one przy­stosowane do biegania po twardym trenie. Zające są wyłącznie roślinożerne. Wiosną i latem jedzą naziemne części roślin, jesienią mogą zjadać korzonki, a zimą obgryzają gałązki drzew i krzewów. Nie boją się wody – w razie potrzeby potrafią pływać

Zabawa dydaktyczna Dobrze czy źle?

Dzieci określają czy zdania są prawdziwe czy fałszywe.

  • W lesie można hałasować.
  • W lesie nie wolno śmiecić.
  • W lesie można deptać grzyby.
  • W lesie można palić ogniska i grille.
  • W lesie można łamać gałęzie i zrywać wszystkie kwiaty i rośliny jakie nam się spodobają.

Ćwiczenia grafomotoryczne - Żołędzie

żołędz Small

 

ŚRODA

Temat dnia: Dużo wiem o zwierzętach egzotycznych

Dzikie zwierzęta - prezentacja

https://www.youtube.com/watch?v=MlZr2NTt-gM

Zwierzęta w Afryce – prezentacja wraz z odgłosami

https://www.youtube.com/watch?v=oRVBEKuIKh4

Arktyka i jej zwierzęta

https://www.youtube.com/watch?v=D2_IgH22L4k

Pingwiny – ciekawostki

https://www.youtube.com/watch?v=kxzMw1C7id8

Ćwiczenia logopedyczne.

Dorosły demonstruje ćwiczenia, powtarzając je kilkakrotnie i pilnując dokład­nego ich wykonania przez dzieci.

  • W paszczy krokodyla – dzieci dotykają czubkiem języka każdego zęba osobno, przy górnym i przy dolnym wałku dziąsłowym.
  • Nurkowanie – nabierają powietrze nosem i wypuszczają ustami, naśladując nurkowanie krokodyla pod wodą.
  • Rozmowa ptaszka z krokodylem – dzieci wymawiają sylaby cienkim głosem, jak ptaszek (pi, po, pa, pe, pu, py), oraz grubym głosem, jak krokodyl (ła, ło, łi, łe, łu, ły).
  • Krokodyl otwiera szeroko paszczę – dzieci kilkakrotnie szeroko otwierają usta i je zamykają.
  • Małpka ma szerokie wargi – dzieci wywijają górną wargę do góry, a dolną – do dołu, naśladując wargi małpki.
  • Żyrafa ma długą szyję – przy otwartej jamie ustnej dzieci unoszą czubek języka wysoko w kierunku nosa.

Prezentowanie prawidłowej artykulacji głoski s.

Dorosły objaśnia i pokazuje prawidłową artykulację głoski s.

Otwieramy usta, kładziemy język płasko, na dole, czubek języka dotyka dolnych zębów. Zęby zbliżamy do siebie, wargi rozciągamy szeroko jak do uśmiechu. Wydychając powietrze, syczymy jak wąż: sssss. N. zwraca uwagę, aby przy głosce s nie wybrzmiewała dodatkowo głoska y. Dzieci powtarzają za N. głoskę s, kontrolując w lusterku pracę języka. 82

Jeśli dorosły zauważy, że dziecko wsuwa język między zęby w czasie artykulacji głoski s, powinien skiero­wać je do logopedy.

zwierzeta egzotyczne

Słuchanie opowiadania A. Widzowskiej Zwierzęta egzotyczne.

Daleko stąd, w Afryce, nad rzeką, żył krokodyl Paszczak i jego żona, krokodylica Paszczakowa. Nazywali się tak dlatego, że mieli ogromne paszcze pełne ostrych zębów i większość zwierząt się ich bała.

Pani krokodylica zniosła jaja i zakopała je w piasku, żeby wykluły się z nich małe krokodyle. Nie musiała ich wysiadywać, tak jak robi to kura; wystarczyło, że słońce ogrzewało jaja w ciepłym piasku. Gdy nad­chodziła odpowiednia pora, małe krokodyle przebijały pyszczkami skorupkę, wydostawały się ze środka, a mama przenosiła je w stronę rzeki.

Pewnego dnia mała siewnica, szary ptaszek, który ma cętkowane, biało-czarne skrzydełka, usiadła na pniu płynącego w rzece drzewa. Była bardzo zmęczona długim lotem i chciała odpocząć. Zamknęła oczy, żeby się na chwilę zdrzemnąć, aż tu nagle pień drzewa zaczął się ruszać! Okazało się, że to nie drzewo, tylko grzbiet krokodyla Paszczaka wystający z wody.

– Piii! – zapiszczał wystraszony ptaszek i już miał odlecieć, gdy krokodyl powiedział:

– Nie bój się i odpoczywaj spokojnie. Nie zrobię ci krzywdy.

– To dlaczego otwierasz tak szeroko paszczę? – zapytała siewnica.

– Nie po to, żeby cię zjeść. Krokodyle w ten sposób chłodzą swoje ciało. Dzisiaj jest tak gorąco, że nawet woda w Nilu wydaje mi się zbyt ciepła.

– Chciałabym umieć pływać, ale moje piórka się do tego nie nadają – powiedziała siewnica.

– A ja chciałbym umieć latać – odparł smutno krokodyl. – Jestem jednak za duży i za ciężki, no i nie mam skrzydeł. Jak chcesz, będę twoją łódką.

Razem przepłynęli dziesięć kilometrów, aż siewnica nabrała sił.

– Dziękuję, że pozwoliłeś mi popływać na swoim grzbiecie – powiedziała.

– Proszę bardzo. Pozdrów ode mnie dalekie kraje – odparł krokodyl.

Gdy nadszedł czas wykluwania się małych krokodyli, ich mama zjawiła się obok kopca z jajami i po kolei przenosiła swoje dzieci do Nilu. Była ciemna noc i pani Paszczakowa nie zauważyła, że jeden krokodylek wykluł się znacznie później od swoich braci i sióstr.

Kiedy wydostał się ze skorupki, nikt na niego nie czekał.

– Mamo! – pisnął krokodylek. – Gdzie jesteś?

Ale mama była już nad rzeką i nie wiedziała, że ma jeszcze jednego synka.

Kiedy rankiem wstało słońce, maluszek całkiem się zagubił. Słońce raziło go w oczy i nie wiedział, dokąd pójść. Nagle przyleciał mały ptaszek. To była siewnica.

– Nie martw się, krokodylku, pokażę ci drogę do mamy i taty. O, widzisz? Trzeba iść tędy.

Sama poleciała jak błyskawica do państwa Paszczaków, żeby wezwać pomoc.

Krokodylica od razu wyruszyła na spotkanie synka i przeniosła go w pyszczku prosto do rzeki.

– Dziękujemy ci, siewnico! – powiedział krokodyl Paszczak.

– Nie ma za co, trzeba sobie nawzajem pomagać – odparł ptaszek i poleciał daleko, za góry i lasy.

Wieczorem małe krokodylki siedziały z rodzicami w zaroślach, a tata czytał im wierszyk na dobranoc:

Krokodylek

Prosto z jaja, w jedną chwilę,

wyszedł mały krokodylek.

– Zimno, ciemno. Gdzie jest mama?

Z jaja wykluć się to dramat!

Teraz siedzę tu zielony,

patrzę w cztery świata strony,

pierwsze chcę postawić kroki,

lecz świat taki jest szeroki...

Drogę mi pokazał ptaszek,

bardzo miły świergolaszek.

Tam jest mama. Tak, to ona!

I radośnie uzębiona.

Ach, jak pięknie, och, jak słodko:

ja i mama, Nil i błotko!

Rozmowa kierowana na podstawie opowiadania.

  • Jak nazywali się krokodyl i jego żona?
  • Jak nazywał się mały szary ptaszek, z biało-czarnymi cętkami na skrzydełkach?
  • W jaki sposób krokodyl pomógł ptaszkowi?
  • W jaki sposób przychodzą na świat małe krokodyle?
  • Kto pomógł małemu krokodylowi odnaleźć mamę?
  • W jaki sposób dzieci mogą sobie wzajemnie pomagać?

Zwierzęta z plasteliny – praca plastyczna

Dziecko wybiera jakie zwierzę chce ulepić z plasteliny i z pomocą dorosłego lepi. Należy się upewnić, czy zwierzę posiada wszystkie niezbędne części ciała.

Naśladuję zwierzęta – zabawa ruchowa

Dorosły wymienia nazwę jakiegoś zwierzęcia a dziecko próbuje naśladować jego ruchy i odgłosy.

Wyszukiwanie rymów do nazw zwierząt.

Dorosły tłumaczy co to jest rym i podaje kilka przykładów.

Dorosły podaje nazwę zwierzęcia a dzieci szukają słów, które rymują się z tą nazwą. Dorosły chwali dzieci, jeśli udało się wymyślić jakieś rymujące się słowo, nawet jeśli nie ma ono realnego znaczenia, ale zachowany jest rym.

lew – krzew, drzew, śpiew

żyrafa – szafa, gafa, rafa, fotografa

tygrys – irys, kaprys, rys

słoń – dłoń, chroń, koń

Rozwiązywanie zagadek dotyczących zwierząt.

Mówią, że jest zwierząt królem,

lecz i tak się budzi z głowy bólem.

Bo gdzie znajdzie fryzjera dla swojej grzywy?

Tak, to kłopot prawdziwy! (lew)

Choć jest szary i wielki,

a z długiej trąby kapią mu czasem kropelki,

to nie zrobi ci krzywdy ten koń.

O, przepraszam – to nie koń, tylko... (słoń)

Ma bardzo długą szyję,

dlatego często ją myje.

Ma długie nogi i ciało w cętki,

a przy tym apetyt tak wielki,

że z drzewa zrywa liście.

Tak, to oczywiście... (żyrafa)

Jest zielony, choć to nie ogórek,

jest długi, choć to nie sznurek.

Ma paszczę, a w niej zębów miliony,

a przy tym jest ciągle nienajedzony. (krokodyl)

Lew - praca plastyczna

lew praca plastyczna Small

WTOREK

Temat dnia: Dużo wiem o dinozaurach

Jak wyglądały dinozaury i ich świat:

https://www.youtube.com/watch?v=KvNC88EXXBk

Ogólne wiadomości o dinozaurach:

https://www.youtube.com/watch?v=fKP5gxxGy5c

Charakterystyka kilku dinozaurów:

https://www.youtube.com/watch?v=BErpwnKUvLE

Prezentacja multimedialna – Dinozaury – wysłana indywidualnie.

Zabawy tematyczne z użyciem figurek dinozaurów.

Oglądanie plastikowych figurek dinozaurów, porównywanie ich wielkości, koloru. Odszukiwanie w książkach obrazków przedstawiające te figurki. Nazywanie dinozaurów, dzielenie tych nazw rytmicznie (na sylaby) przez chętne dzieci.

Ćwiczenia logopedyczne.

Dorosły demonstruje ćwiczenia, powtarzając je kilkakrotnie i pilnując dokład­nego ich wykonania przez dzieci.

Liczenie zębów dinozaura – dzieci dotykają czubkiem języka każdego zęba osobno, przy górnym i przy dolnym wałku dziąsłowym.

Wąchanie paprotki – nabierają powietrze nosem i wypuszczają ustami, naśladując wąchanie paprotki.

Rozmowy dinozaurów – dzieci wymawiają za N. samogłoski: a, o, i, e, u, y, głośno, wyraźnie, wydłu­żając je.

Pokarm dinozaurów – naśladują ruchy żucia pokarmu przez poruszanie żuchwą.

Picie wody z jeziora – unoszą czubek języka od dolnej wargi w stronę nosa.

Rozmowa na temat dinozaurów.

Dorosły prezentuje podstawowe informacje o dinozaurach. Zachęca dzieci do wypowiedzi na ten temat.

Dinozaury to gady, które żyły bardzo, bardzo dawno temu (65 milionów lat temu). Słowo dinozaur pochodzi z języka greckiego i oznacza straszny jaszczur. Dinozaury żyły na Ziemi tak dawno temu, że jeszcze nie było wtedy ludzi. Skąd zatem wiemy, że one w ogóle istniały? Na podstawie informa­cji zebranych przez naukowców (zachowanych szczątków, kości, skamielin) archeolodzy odtworzyli wygląd wielu gatunków tych zwierząt. Wiemy dziś, że dinozaury dzieliły się na roślinożerne i mię­sożerne. Niektóre były nieduże, a inne bardzo duże lub ogromne; miały dzioby, rogi, szpony, a ich skóra była twarda, często pokryta łuskami. Niektóre poruszały się na dwóch łapach, inne na czterech, a jeszcze inne latały w powietrzu. Ptaki są najbliższymi krewnymi dinozaurów.

dinozaury Small

Zabawa ruchowa Raz, dwa, trzy, dinozaur patrzy.

Dorosły za pomocą skakanek lub sznurków wyznacza początek i koniec drogi, jaką mają przejść dzieci. Dzieci stają na jej początku, a N. na końcu, pełniąc rolę dinozaura. Dzieci idą swobodnie w stronę dorosłego, a on, odwrócony tyłem do nich, powtarza słowa: Raz, dwa, trzy, dinozaur patrzy. Kiedy skończy mówić, odwraca się, a dzieci nie mogą się wtedy poruszać, jeśli dziecko się poruszy wraca na linie startu. Dziecko, które pierwsze dojdzie do wyznaczonego miejsca, pełni rolę dinozaura.

Zabawa ćwicząca spostrzeganie – Gdzie schował się dinozaur?

Trzy kubeczki lub pudełka, mała figurka dinozaura lub jajo dinozaura (plastikowe, gliniane, gumowe).

Dorosły ustawia na stole trzy kubeczki (dnem do góry), pod jednym chowa figurkę dinozaura. Przesuwa kubeczki tak, by zmieniły swoje miejsca. Chętne dziecko wskazuje kubeczek z dinozaurem. Jeśli się pomyli, wybiera kolejna osoba. Zabawę powtarzamy, by wszystkie dzieci miały okazję wziąć w niej udział.

Rozmowa na temat: Pragady i węgiel.

N. krótko nawiązuje do tematu. Mówi: Z czasów, gdy na Ziemi żyli pradziadkowie dinozaurów, pochodzi węgiel, który ma duże znaczenie dla gospodarki i dla ludzi, np. ogrzewamy nim mieszkania. Dzieci oglą­dają bryłkę węgla, dotykają jej, określają cechy węgla: kolor, twardość.

Słuchanie wiersza A. Wojtyły Dinozaury.

Dinozaury to takie stworzenia,

których już od dawna na świecie nie ma.

Niektóre były duże, wielkości wieżowca,

a inne małe, na przykład jak owca.

Drapieżny tyranozaur był groźny szalenie,

jego się bało każde stworzenie.

Jak szedł, to wokół ziemia drżała,

siał pośród zwierząt strachu bez mała.

Największe były brontozaury chyba,

ich szyje sięgały prawie do nieba.

Skubały listki z koron drzew,

smakował im także mały krzew.

Pterozaury to gady, które latały,

one naszym ptakom początek dały.

Diplodoki to gady pływające,

ich rozmiary były imponujące.

Dinozaury wyginęły miliony lat temu

i do dzisiaj nie wiemy czemu.

Krążą na ten temat różne spekulacje

i do końca nie wiadomo, kto ma rację.

Rozmowa na temat tekstu wiersza.

Wyjaśnienie pojęć imponujące, spekulacje.

Jaki był tyranozaur?

Jak wyglądał brontozaur? Co lubił?

Jak wyglądały pterozaury? Co o nich wiemy?

Jakie były diplodoki?

Dlaczego wyginęły dinozaury? (Można się odwołać do pojęcia spekulacje).

Praca plastyczna – rysuję dinozaury

dinozaury z cienia Small

PONIEDZIAŁEK

Temat dnia: Dużo wiem o kosmosie

W układzie słonecznym – piosenka

https://www.youtube.com/watch?v=yxVMhKt-cvI

Układ słoneczny dla dzieci – animacja

https://www.youtube.com/watch?v=Aug7FRYvIHU

Ćwiczenia logopedyczne

  • Ruch planet – dzieci poruszają językiem, ruchem okrężnym, przy szeroko otwartej jamie ustnej: raz na dole, raz na górze.
  • Start statku kosmicznego – język mają ułożony na dolnej wardze, wzbijają go ku górze i kierują jak najdalej w stronę nosa. Następnie lądują na dalekiej planecie – język opada na dolną wargę.
  • Powitanie ufoludków – przesuwają język po górnej wardze w prawo i w lewo. Gdy dzieci opanują ten ruch w dokładny sposób, możemy dodać do niego ruch rąk: unoszą ręce w górę i przesuwają je, zgięte w łokciach, od lewej strony do prawej.
  • Rozmowy kosmitów – dzieci wymawiają sylaby: ba, bo, bi, be, bu, by, pa, po, pi, pe, pu, py, najpierw cicho, a potem coraz głośniej, a następnie głośno i coraz ciszej.
  • Wspólny posiłek – dzieci naśladują ruchy żucia przez poruszanie żuchwą, z jednoczesnym ruchem warg.
  • Zjeżdżalnia dla ufoludków – czubek języka opierają za dolnymi zębami, a środkową część języka uno­szą do góry, tworząc zjeżdżalnię dla ufoludków.
  • Odlot statku kosmicznego – usta mają szeroko otwarte, język (oparty o dolne zęby) wzbijają ku górze, najdalej jak się da, i lądują za górnymi zębami.

Prezentowanie prawidłowej artykulacji głoski l.

Dorosły objaśnia i pokazuje prawidłową artykulację głoski l: szeroko otwarte usta, język uniesiony do góry, odbija się za górnymi zębami, przy wałku dziąsłowym. Dzieci powtarzają za N. głoskę l, kontrolując w lusterku pracę języka.

Jeśli dorosły zauważy, że dziecko często wystawia język przed zęby w czasie artykulacji głoski l, powinien skonsultować je z logopedą.

Słuchanie tekstu logopedycznego B. Szelągowskiej Rozmowy ufoludków.

Statek kosmiczny,

w nim ufoludki,

siedzą wymyślić

chcą nowe nutki.

La, lo, li, le, lu, ly,

tak nam zaśpiewały.

La, lo, li, le, lu, ly,

wszystko zapisały.

Razem siedzimy

z ufoludkami,

skoczną piosenkę

z nimi śpiewamy.

La, lo, li, le, lu, ly,

ale nam wesoło.

La, lo, li, le, lu, ly,

zatańczymy w koło.

Dorosły recytuje tekst, a dzieci powtarzają po nim sylaby: la, lo, li, le, lu, ly.

Ufoludki w wyobraźni – zabawa słowna

Wyjaśniamy, że nikt nigdy nie spotkał ufoludków, że naukowcy nie potwierdzili ich istnienia, ale lubimy sobie wyobrażać, ze kosmici gdzieś tam są. Często kosmici występują w filmach. A jak ty wyobrażasz sobie ufoludki? Jaki mogą mieć kolor? Jaką głowę? Ile rąk i nóg? Może chcesz namalować ufoludka ze swojej wyobraźni?

Ciekawostki o kosmosie

Planeta, na której żyjemy, nazywa się Ziemia. Na Ziemi jest więcej mórz i oceanów niż lądów, dlatego nazywana jest Niebieską Planetą. Ziemia krąży wokół ogromnej świecącej gwiazdy, która nazywa się Słońce. Dzięki Słońcu mamy światło i ciepło na naszej planecie. Zbiór planet, które krążą wokół Słońca, nazywamy Układem Słonecznym. W Układzie Słonecznym występuje Słońce oraz 8 planet: Merkury, Wenus, Ziemia, Mars, Jowisz, Saturn, Uran, Neptun. Naukowcy tylko na Ziemi odnaleźli ży­cie. Wszystkie gwiazdy, planety, galaktyki, pyły i gazy tworzą ogromną przestrzeń zwaną kosmosem. Naukowcy badają wszechświat za pomocą ogromnych teleskopów astronomicznych i statków ko­smicznych, które wykonują wiele pomiarów. Statki te mogą być bezzałogowe lub z astronautami na pokładzie. Astronauci to ludzie, którzy odbywają loty w kosmos i badają przestrzeń kosmiczną.

układ słoneczny Small

Zabawa badawcza Przyciąganie ziemskie.

Dorosły trzyma zabawkę w wyprostowanej ręce i puszcza ją. Pyta dziecko dlaczego zabawka spadła na ziemie. Dorosły wyjaśnia pojęcie grawitacji jako siły przyciągania kuli ziemskiej. Przyciąga wszystkie przedmioty i dlatego spadają one na Ziemię, kiedy je wypuścimy z rąk. Jedne spadają szybciej (łyżeczka), inne wol­niej (piórko). My też jesteśmy poddani sile grawitacji i dlatego, gdy podskoczymy opadamy na ziemię. Dzieci podskakują i sprawdzają, czy opadają na ziemię.

Rakieta – praca plastyczna

Układanie rakiety według wzoru lub tworzenie rakiety z rolki po papierze toaletowym.

Obrazek z prostą rakietą kosmiczną, figury geometryczne, z jakich została zbudowana rakieta – dla każdego dziecka, kartki, kleje. (rolka po papierze, papier kolorowy)

Dzieci układają rakiety według wzoru, a następnie naklejają elementy na kartkę – tak, aby został utworzony obrazek. Czterolatki mogą dorysować do obrazka pewne elementy (np.: ogień u dołu rakiety, kosmonautę itp.).

rakiety

Zabawa matematyczna Gdzie wylądowała rakieta?

Dorosły bierze rakietę z poprzedniego zadania i pokazuje, jak rakieta ląduje w różnych miejscach i prosi, aby dzieci określiły, gdzie on wylądował. Dzieci posługują się określeniami dotyczącymi położenia przedmiotów w przestrzeni: nad, pod, na, obok, pomiędzy.

Jak krąży Ziemia? – zabawa ruchowa

Dziecko staje na środku pokoju – jest słońcem. Natomiast dorosły prezentuje jak krąży Ziemia. Obraca się wokół słońca – dorosły idzie po okręgu wokół dziecka, ale również wokół własnej osi – dorosły w trakcie okrążania dziecka obraca się tez wokół własnej osi. Następuje zmiana ról i dziecko pokazuje jak krąży Ziemia.

Stonoga – układ taneczny – dzieci znają:

https://www.youtube.com/watch?v=P0ynVrR3nw4

Idziemy do zoo – układ taneczny – dzieci znają:

https://www.youtube.com/watch?v=rXz-hKkUvoM